Dzieci kłamią... gdy rodzic odkrywa tą prawdę zazwyczaj jest przerażąony i gorączkowo szuka odpowiedzi dlaczego? I jak to, moje dziecko? Boi się kary? Dlaczego mnie oszukuje? Naukowcy twierdzą, że kłamiemy i jesteśmy okłamywani codziennie. Paul Ekman w swojej książce "Dlaczego dzieci kłamią?" stara się na te pytania odpowiedzieć. Ekman jest znanym na całym świecie pionierem badań nad ludzkimi emocjami. Największą sławę zapewniły mu badania i publikacje dotyczące psychologii kłamstwa: jego przyczyn, mechanizmów i symptomów. Zyskał reputację „najlepszego ludzkiego detektora kłamstw na świecie”, to on jest też pierwowzorem postaci dr. Lightmana w popularnym amerykańskim serialu „Lie to Me”, który uwielbiam :)

Dlaczego dzieci nie zawsze mówią prawdę? To pytanie zadał sobie Paul Ekman po tym, jak został okłamany przez własnego syna. Cios dla ojca naukowca... spec od kłamstwa, okłamany przez własnego syna... Postanowił więc dowiedzieć się jak najwięcej na temat kłamstwa wśród dzieci, a do spisania tej wiedzy zaprosił syna i żonę. Efektem rodzinnej współpracy jest wartościowa, poparta pierwszorzędną wiedzą z zakresu psychologii, ale także inspirowana codziennym życiem, książka. Książka rodzinna, napisana dla rodzin przez rodzinę. Specyficzny poradnik o magii kłamstwa.

Problem kłamstwa dotyczy oczywiście nie tylko dzieci, ale całego naszego społeczeństwa. Kłamstwo wydaje się nam często wygodniejsze od prawdy. Kłamstwo to świadome wprowadzenie kogoś w błąd. Jest sposobem na uniknięcie nieprzyjemnych sytuacji. Choć uczymy dzieci od małego, że kłamstwo jest brzydkie i złe, to równocześnie, w pewnych sytuacjach pokazujemy, że kłamać trzeba. Uczymy je społecznie akceptowanego kłamstwa „grzecznościowego”.

„Niewykluczone, że najważniejszym wkładem nas, rodziców, w wychowanie uczciwego dziecka jest zbudowanie bezpiecznej relacji opartej na zaufaniu. Taka więź nie powstaje w wyniku reprymendy po jednorazowym kłamstwie, ale rodzi się od początku komunikowania się rodzica z dzieckiem. Aby wykształcić u dziecka zaufanie, musimy regularnie pokazywać, że i my mu ufamy”

Dzieci najczęściej kłamią ze strachu, braku zaufania, wstydu i gdy są nadmiernie kontrolowane. Kłamstwo jest zakorzenione w naszej naturze... ale rodzic budując relację z dzieckiem, opartą na bliskości, zaufaniu... modeluje postawę dziecka wobec kłamstwa. Musimy dać dzieciom kredyt zaufania, uważnie słuchać, nie oceniać... Swoją postawą dawać przykład prawdomówności... Dzieci kłamią, dorośli kłamią... ale będąc w bliskiej relacji, ufając swoim rodzicom nie będę tak często się do kłamstwa uciekać... Książka Ekmana, to naprawdę inspirująca pozycja, warta przeczytania.

29 października br. w Sejmie Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak wraz z Rzecznikiem Praw Pacjenta Krystyną Barbarą Kozłowską przedstawił Kartę Praw Dziecka – Pacjenta. Plansza z prawami dziecka-pacjenta zostanie rozesłana do wszystkich szpitali prowadzących oddziały dziecięce oraz do sanatoriów i placówek medycznych, z których korzystają najmłodsi.

Punktem wyjścia do opracowania Karty Praw Dziecka Pacjenta była "Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu". Oparta jest na ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a także na Konwencji o prawach dziecka. Jest to zbiór praw, które powinny być przestrzegane w każdym szpitalu lub oddziale dziecięcym. Prawa dziecka chorego powinny być przestrzegane przez wszystkich pracowników służby zdrowia. Przysługują one każdemu dziecku, niezależnie od wieku i procesu zaawansowania choroby. Przyjazne otoczenie, obecność najbliższych osób, a także godne ich traktowanie pozwalają na szybszy powrót do zdrowia. Dzieci powinny być traktowane z szacunkiem, taktem i wyrozumiałością właściwą do ich wieku. Wszystkie działania personelu powinny sprowadzać się do tego, aby pobyt w szpitalu był dla Dziecka wydarzeniem, po którym pozostanie jak najmniej przykrych wspomnień. Mali Pacjenci mają prawo do tego, aby przez cały czas przebywali razem z nimi w szpitalu Rodzice lub Opiekunowie. Rodzicom, którzy chcą zostać w szpitalu z dzieckiem należy stworzyć do tego odpowiednie warunki. W szpitalu dziecko przede wszystkim powinno czuć się bezpieczne. Dzieci i ich rodzice mają prawo współuczestniczyć we wszystkich decyzjach dotyczących leczenia. Każde dziecko powinno być chronione przed zbędnymi zabiegami diagnostycznymi i leczniczymi. 

 "Generalną zasadą jest przypomnienie o podmiotowości dziecka i o tym, że ma ono prawo do wyrażania własnego zdania we wszystkich sprawach, które go dotyczą. Personel medyczny i opiekunowie są zobowiązani do wysłuchania opinii dziecka i przejęcia jej z należytą wagą. Dziecko musi być właściwie leczone, ale musi być też godnie traktowane"

Październik był ciężki... ponad 50% miesiąca wypełniły nam choroby... Zdecydowanie za długo, za dużo... jak dla mnie limit chorowania wyczerpany... Uziemienie w domu źle wpływa na moją psychikę, frustruje, denerwuje... Ale każdy medal ma dwie strony i podobnie październik... wielkie wydarzenia i wielkie uzieminie... Biorąc pod uwagę mój plan chwili dla siebie każdego dnia... science fiction... A jednak mimo chorobowego zmęczenia zaczęłam regularnie kręcić hulahop (1) po uprzednim wklepaniu serum na rozstępy (4) i zafundowałam sobie 5 dniowe wybielanie zebów (2)... Odkryłam też nowy wymiar pielegnacji skóry twarzy (9) i ciała (3)... tak najzwyczajnie w świecie zapragnęłam czuć się atrakcyjnie... Dla samej siebie, bo męża, to praktycznie nie widuję... W ruch poszły odżywki (12) do paznokci poobgryzanych ze strachu, a na ratunek przybył mi kobiecy niezbędnik Osmozacare (15).

Październik, to miesiąc mego męża, w końcu ruszył z biznesem... trzymam kciuki za jego sukces... snuję swoje plany (11), ale teraz on jest najważniejszy... moje wsparcie, to zajęcie się dziećmi i milczące znoszenie samotności... Konferencja Bliskości (16) to był ostatni moment, gdy mogłam odetchnąć i zebrać myśli... A potem wróciłam do szarej codzienności pełnej żalu i obowiązków... Taki paradoks matki... Choć uziemiona wyciągnęłam kalendarz (14) i zaczęłam wszystko dokładnie planować... By ze zmęczenia nie zapommnieć, by nie przegapić... ale i by się zmobilizować...

Szlachetne zdrowie... każdy powie, że chorowanie jest do bani... Czuczu (8), Kartoniaki (7) pomogły... ulżyły w chorobowej udręce... Próbowałam czytać (5) mądre książki o rodzicielstwie, (6) romanse na kanwach powieści Jane Austen. Wydziergałam kilka zamowień dla bliskich... takich od serca (13)... Edycja limitowana, piękne szydełkowe czapki... 

Szczerze się cieszę, że ten miesiąc się juz skończył... bye bye październik... Hello November!

Nastał czas zmian, czas nowych wyzwań, czas pana Taty... Samotny dla mnie, w biegu dla wszystkich... Kiepsko adaptuję się do zmian, nowa sytuacja choc pożądana na razie paraliżuje mnie i blokuje ruchy... Jakże trudny i zarazem inspirujący czas to jest... Tykający zegar odmieżający nierówne wycinki rzezywositości... Jesienna aura za oknem, eksplozja kolorów, myśi targane wiatrem, depresja czająca się za każdym rogiem...

Kibicuję mężowi memu z całego serca i prawie, że do krwi zaciskam kciuki za powodzenie... Jak kocham go, tak wspieram go, na ile tylko mogę... zagryzam zęby, przełykam gorzkie myśli, gryzę się w język świeżbiący do potoku słów niecenzuralnych i spędzam kolejny dzień samotnie z dziećmi... Dźwigam drewno, palę w piecach, gotuję, sprzatam staram się nie zatracić... Być dla niego i nie zaniedbywać moich ambicji i działań... Wiem, że to jego marzenie się aktualnie spełnia... Ma swoje pięć minut i rodzina choć ważna, to inne rzeczy priorytetowe teraz są... Wiem, że moje potrzeby są na dalszym planie, bo on robi to dla siebie, ale i dla nas... Miesiące planowania, starania... Skumulowana energia, czekanie na maszyny z Brazylii, biznesplan... Szwalnia, drukarnia... Wielomiesięczne zawieszenie w próżni, milion zmiennych niezależnych... Stało się. Druk sublimacyjny pełna parą, wydruk na koszulkach najwyższej jakości...

Patrzę na ukochanego mężczyznę w akcji i snuję plany... Na razie nieśmiało, cichutko... mam pomysły na linię odzieżową dla mamy i córki dla taty i syna... na sukienki, tuniki, bluzy... ale poczekam... niech mój mąż ogarnie się, niech nasza nowa sytuacja się ustabilizuje... Prawda jest taka, że ostatnie tygodnie trudne są i nasze małżeństwo na próbę jest wystawione... praktycznie nie widujemy się... Ja zmęczona, on w twórczym transie... wtulam się w niego choć na te kilka minut nad ranem... Całuję czoło, przeczesuję palcami włosy, otulam kołdrą... Mogę szeptać mu do ucha powodzenia, on zmęczony nie usłyszy... Mogę się frustrować, denerwować, mieć pretensje o wszystko i o nic... Ale przecież jego marzenia są dla mnie ważne, przecież cieszę się jego szczęściem i wszystkiego co najlepsze chcę... Życie pisze różne scenariusze... raz lepsze raz gorsze... różnie się układa, niekoniecznie po naszej myśli... nie zawsze umiem dostrzec wszystkie za i przeciw... Ale gdzieś tam w głębi serca cieszę się.. High hopes.. Wielki przeciąg, otwarte na ościerz wtota możliwości...

Tak się jakoś złożyło, że ostatnimi czasy uczę się znaleźć czas dla siebie... choć biorąc pod uwagę sytuację, gdy od dwóch tygodni siedzę sama z dwójką chorych dzieci mogłoby się to wydawać abstrakcyjne... Ale nie, to nie science-fiction. Co wieczór kręcę hulahop i od 5 dni wybielam zęby... a co tem będe piękna :) W końcu zaraz mi stuknie trzydziestka i coś z soba trzeba zrobić. Do tego w konkursie internetowym wygrałam spersonalizowana dietę- jadłospis ułożony przez dietetyka, by leniwa wagetarianka po dwóch ciążach schudła :) Normalnie zaczynam się bać, że którejś nocy mój mąż nie pozna własnej żony, jak wróci z biura i będzie chciał sie połozyć do łózka:). Żarty żartami, ale wróćmy do wybielanie zębów.

Przebarwienia zebów to moja zmora... kawa, harrbata, za dużo szpinaku w ciąży, suplementy żelaza... Śnieżnobiały usmiech hollywoodzkiej gwiazdy, zęby jak z reklamy... tak, to moje marzenie. Białe zęby, to podstawa pieknego uśmiechu... Dlatego postanowiłam wypróbować iWhite... choc niekukrywam sceptycznie podchodzę do takich produktów. Część osób od urodzenia ma zęby bardziej żółte od innych, a dodatkowo jesteśmy przez całe życie narażeni na czynniki wpływające na naturalny kolor zębów... "Liczne badania kliniczne prowadzone w Polsce i na świecie wykazały, że wybielanie nie jest wcale szkodliwe dla struktury zęba. Tak naprawdę nie jest to wcale zmiana koloru tkanek zęba, tylko jego rozjaśnienie. Pod wpływem substancji chemicznych zawarte w szkliwie ciemne przebarwienia ulegają utlenieniu." Popularne preparaty na bazie utleniaczy nie naruszają tkanki szkliwa w sposób mechaniczny. Barwniki zawarte w szkliwie zostają rozjaśnione bez zmiany jego struktury. Po zabiegu nie zmienia się struktura chemiczna zęba ani jego odporność na próchnicę.

iWhite jest łatwym w użyciu, bezpiecznym produktem do wybielania zębów. Dzięki unikalnej technologii wytwarzania powłoki z krystalizowanego wapnia ten innowacyjny jednoetapowy system pozwala na uzyskanie natychmiastowego, naturalnego efektu wybielającego. Więc pomyslałam, że nie zaszkoadzi spróbować. iWhite Instant jest łatwy w użyciu. Produkt składa się z 10 cienkich i elastycznych nakładek na zęby ( w uniwersalnym rozmiarze), które zawierają żel wybielający. Po umyciu zębów nakładki nakładamy na górną i dolną cześć zębów. Nakładki stosouje się przez 20 minut dziennie, maksyma;nie przez 5 kolejnych dni.  Producent zapewnia że uzyskamy do 8 odcieni bielsze zęby... Szkoda, że nie załącza próbnika koloru, żeby obserwować efekty... Jedno jest pewne moje zęby mają jednolity kolor, przebarwienia zostały wyrównane, zniwelowane i ptwierdzam produkt działa. Badania kliniczne dowiodły, że iWhite Instant jest w 100% bezpieczny dla zębów oraz zapewnia natychmiastowy efekt wybielający po pierwszym zastosowaniu. Przez pierwsze dni nie zauwazyłam efektów, po za delikatnym wyrównaniem kolorytu zebów, ale po 5 dniach jestem naprawdę zadowolona jak na produkt do wybielania zębów w domowym zaciszu, a nie profesjonalny zabieg w gabinecie dentystycznym iWhite dał radę. Nie spodziewałam sie spektularnego efektu, błyszczącego uśmiechu jak z tv, ale zęby mam jaśniejsze o kilka tonów,  i generalnie czuję się atrakcyjniej... a chyba o to mi chodziło :)

Kto ma ochotę na bielsze zęby w 5 dni? Wieczorem zapraszam Was na fb, bedzie konkurs, będzie do wygrania zestaw wybielających nakładek iWhite!

biorę udział w konkursie

Wybielanie zębów z iWhite Instant Polska wygrywa pani Gosia Serkowska, by mogła olśnić pięknym uśmiechem na ślubie i chrzcinach !

Jestem zmęczona... zassana przez energatyczną próźnię... Moje ciało bezwładnie miotane emocjami... Ten wstydliwy krzyk furiatki tłumiony w poduszkę... Najchętniej pobieglabym przed siebie, stanęła po środku niczego i wydała z siebie ten dziki wrzask rozpaczy... Upokarzający tak, podważający mą macierzyńską miłości i ludzkie odruchy... Pielegnuję, współczuję, aplikuję leki, trzymam za rękę, tulę... Łykam garść kolorowych pigułek... jak cukierki... byle stać na nogach... Chora, zmęczona, rozdrażniona... Wątpiąca... Co ze mnie za matka, że irytuje mnie wypluty syrop, zmietę chusteczki na podłodze... ? Czemu nie idą spać skoro są tacy chorzy i czemu mają tyle energii...? Może już wariują przez to uziemienie? Są chorzy, rozdrażnieni, zmęczeni... Dlaczego usta zaciskane przed łyżeczką z ibuprofenem i bieg po salonie, gdy biorę do ręki aspirator, odbieram jak czystą złosliwość i mej osoby dręczenie? Wariatka wyciąga odkurzacz, gotuje rosół na wiejskiej kurze... niby naturalne to i z głębi serca, a jednak egoistycznie oczekuję w zamian chwili wytchnienia... Biją się, kłócą... krzyczą, a krzyk ich w mózgu mi wibruje, bolą mnie chore zatoki. Irytują mnie rozrzucone wszędzie zabawki, dreszcz me plecy przeszywa, gdy słyszę mamo nudzę się... Oczy na zapałki, superheromama... Taka beznadziejna czuję się... przecież każda matka zna ten stan... chore dzieci, to nic przyjemnego, ale na pewno wszyscy lepiej sobie radzą... Odciągają gile misiom, aplikują leki lalkom, uśmiechają się i kreatywne zabawy jak z rękawa wymyslają... A JA? Beznadziejna, zła matka, co chciałaby żeby ktoś się nią zaopiekaował... podał leki i herbatkę do łóżka... Do szewskiej pasji doprowadzają mnie resoraki w łóżku i barbie na podłodze... Staram się, gotuję, a oni nie chcą jeść... Szykuję zdrowy sok w sokowirówce i cedzą przez zęby, gdy ja marzę o ginie z tonikiem na lodzie z plasterkiem cytryny... Już nie wiem, czy gorsze wyrzuty sumienia mam, że mi się nie chce, czy że najzwyczajniej w świecie w łóżku mym bym zaszyła się... Mówię smacznego jak w przedszkolu i czekam na przedszkolną formułkę w odpowiedzi... gram w plnszówki i oglądam wróżki czy piratów choć nienawidzę... Próbuję czytać książki i zaraz wiszą mi na szyi... Głaskam, całuję w czoło... wiem, że tego potrzebują...  Jak kocham dzieci moje, to w obliczu choroby jestem beznadziejna, zagubiona... zła matka... i chciałabym móc się wychorować w spokoju