W jaki sposób zmotywować dziecko do mówienia? Jak odpowiadać na jego płacz, zgodnie z tym, co sygnalizuje tak, aby zachęcić dziecko do „rozmowy”? Podpowie nam Justyna Korzeniewska w kolejnej odsłonie kampanii edukacyjnej Fisher-Price... Vi zaczęła mówić szybko... Igor wciąż komunikuje się tylko ze mną, bo podobno jest leniwy... Rozumie doskonale wszystko, a używa kilku słów na krzyż... resztę sygnalizuje swoim językiem lub odpowiednio artykułowanym słowem MAMA !

Pierwsze trzy lata życia dziecka to okres najintensywniejszego rozwoju mowy i największy postęp w komunikacji z otoczeniem. Żeby gaworzenie przerodziło się w głoski, sylaby i słowa należy nagradzać i wzmacniać pierwsze wokalizacje dziecka poprzez uśmiech, mówienie do niego lub imitację wydawanych przez nie dźwięków... Rozdźwięk między nazwami wczesnych okresów rozwoju dziecka a tym, co się faktycznie podczas nich dokonuje w aspekcie mowy, wynika z błędnego założenia, że mowa to tylko wydawanie artykułowanych dźwięków – głosek, sylab, słów.

Pierwszą zachętą do mówienia jest interpretowanie płaczu dziecka i odpowiadanie na niego zgodnie z tym, co sygnalizuje. Dzięki temu dziecko odkrywa, że poprzez zabawy głosowe zaspokaja swoje potrzeby. Przełom w mowie dziecka następuje, gdy rozwinie ono zdolność uważnego słuchania i usłyszy przerwy pomiędzy słowami w wypowiedziach dorosłych. Początkowo wypowiada ciągi sylab nie robiąc między nimi przerw. Z czasem dzieli je na dwusylabowe i powstają piękne słowa mama i tata. Przemawianie do dziecka z dobrą dykcją, akcentując przerwy pomiędzy słowami, pomaga mu przyswoić melodię i strukturę języka, zbudowanego ze słów. Można to wzmacniać poprzez zabawy grzechotkami, piszczkami, czy szeleścikami umieszczonymi w zabawkach, ponieważ dziecko korzystając z nich samodzielnie - trącając je przypadkowo i prowokując w ten sposób wydawanie dźwięków, nie robi adekwatnych przerw. Dobrą pomocą w nauce mówienia będą zabawki, które odtwarzają odrębne hasła. Mowa słyszana w otoczeniu to ciąg słów, zlewających się w całość. Trudno wyróżnić z nich „cegiełki” języka. Następuje to zdecydowanie szybciej, gdy rodzic uzupełnia zabawkowe lekcje słownika zabawami w nazywanie. Taka zabawa to piękny dialog między rodzicem a dzieckiem, w którym partnerzy „mówią” naprzemiennie. Wspomaganie tej umiejętności polega między innymi na zabawach z prezentowaniem dźwięków z różnych stron, tak aby dziecko odwracało głowę w ich stronę.

"Pinokio" to jeden z najsłynniejszych utworów, zaliczanych do kanonu klasyki literatury dziecięcej. Postać Pinokia jest archetypem postaci dziecięcej we współczesnej kulturze... Czasem komiczne, a czasem przejmujące przygody drewnianego pajacyka, którego marzeniem jest stać się prawdziwym chłopcem, pokazują dziecku, jak dzięki dobremu sercu i wytrwałości mogą spełnić się najśmielsze pragnienia. Nos wydłużający się z każdym kłamstwem i przemiana Pinokia są zachętą do prawdomówności. Powieść Carlo Collodiego od lat fascynuje czytelników... inaczej odbierałam ją jako dziecko inaczej jako matka... Po lekturze Ekama kłamstwo wogóle nabiera innego wyrazu... a przygody drewnianego pajacyka stały mi się bliższe... bo Pinokio za młodu szczerze mnie irytował...

Książka Wydawnictwa Olesiejuk jest piękna... Ilustracje dotykaja najwrażliwszych zakamarków duszy. Historia drewnianego pajacyka Pinokia, który stał się chłopcem, od lat wzrusza dzieci na całym świecie. Chyba każdy zna fabułę i przywoływanie perypetii drewnianego pajacyja jest zbędna... Ale to wysmakowane artystycznie wydanie książki na motywach powieści Carla Collodiego wzbogacone pięknymi ilustracjami Manueli Adreani bezdyskusyjnie dodaje magii i liryzmu tej ponadczasowej opowieści. Zachwyci zarówno małych jak i dorosłych czytelników. Dzięki nim opowieści te nabrały współczesnej świeżości, magii i barw... Pinokia można nie lubić, moralizatorski wydźwiek może irytować... ale ilustracje... są przepiękne i dzięki nim historia nabiera nowego wyrazu... Sama treść choć mocno okrojona oddaje istotę i gorąco tą ksiązkę polecam.

Dzieci kłamią... gdy rodzic odkrywa tą prawdę zazwyczaj jest przerażąony i gorączkowo szuka odpowiedzi dlaczego? I jak to, moje dziecko? Boi się kary? Dlaczego mnie oszukuje? Naukowcy twierdzą, że kłamiemy i jesteśmy okłamywani codziennie. Paul Ekman w swojej książce "Dlaczego dzieci kłamią?" stara się na te pytania odpowiedzieć. Ekman jest znanym na całym świecie pionierem badań nad ludzkimi emocjami. Największą sławę zapewniły mu badania i publikacje dotyczące psychologii kłamstwa: jego przyczyn, mechanizmów i symptomów. Zyskał reputację „najlepszego ludzkiego detektora kłamstw na świecie”, to on jest też pierwowzorem postaci dr. Lightmana w popularnym amerykańskim serialu „Lie to Me”, który uwielbiam :)

Dlaczego dzieci nie zawsze mówią prawdę? To pytanie zadał sobie Paul Ekman po tym, jak został okłamany przez własnego syna. Cios dla ojca naukowca... spec od kłamstwa, okłamany przez własnego syna... Postanowił więc dowiedzieć się jak najwięcej na temat kłamstwa wśród dzieci, a do spisania tej wiedzy zaprosił syna i żonę. Efektem rodzinnej współpracy jest wartościowa, poparta pierwszorzędną wiedzą z zakresu psychologii, ale także inspirowana codziennym życiem, książka. Książka rodzinna, napisana dla rodzin przez rodzinę. Specyficzny poradnik o magii kłamstwa.

Problem kłamstwa dotyczy oczywiście nie tylko dzieci, ale całego naszego społeczeństwa. Kłamstwo wydaje się nam często wygodniejsze od prawdy. Kłamstwo to świadome wprowadzenie kogoś w błąd. Jest sposobem na uniknięcie nieprzyjemnych sytuacji. Choć uczymy dzieci od małego, że kłamstwo jest brzydkie i złe, to równocześnie, w pewnych sytuacjach pokazujemy, że kłamać trzeba. Uczymy je społecznie akceptowanego kłamstwa „grzecznościowego”.

„Niewykluczone, że najważniejszym wkładem nas, rodziców, w wychowanie uczciwego dziecka jest zbudowanie bezpiecznej relacji opartej na zaufaniu. Taka więź nie powstaje w wyniku reprymendy po jednorazowym kłamstwie, ale rodzi się od początku komunikowania się rodzica z dzieckiem. Aby wykształcić u dziecka zaufanie, musimy regularnie pokazywać, że i my mu ufamy”

Dzieci najczęściej kłamią ze strachu, braku zaufania, wstydu i gdy są nadmiernie kontrolowane. Kłamstwo jest zakorzenione w naszej naturze... ale rodzic budując relację z dzieckiem, opartą na bliskości, zaufaniu... modeluje postawę dziecka wobec kłamstwa. Musimy dać dzieciom kredyt zaufania, uważnie słuchać, nie oceniać... Swoją postawą dawać przykład prawdomówności... Dzieci kłamią, dorośli kłamią... ale będąc w bliskiej relacji, ufając swoim rodzicom nie będę tak często się do kłamstwa uciekać... Książka Ekmana, to naprawdę inspirująca pozycja, warta przeczytania.

29 października br. w Sejmie Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak wraz z Rzecznikiem Praw Pacjenta Krystyną Barbarą Kozłowską przedstawił Kartę Praw Dziecka – Pacjenta. Plansza z prawami dziecka-pacjenta zostanie rozesłana do wszystkich szpitali prowadzących oddziały dziecięce oraz do sanatoriów i placówek medycznych, z których korzystają najmłodsi.

Punktem wyjścia do opracowania Karty Praw Dziecka Pacjenta była "Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu". Oparta jest na ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a także na Konwencji o prawach dziecka. Jest to zbiór praw, które powinny być przestrzegane w każdym szpitalu lub oddziale dziecięcym. Prawa dziecka chorego powinny być przestrzegane przez wszystkich pracowników służby zdrowia. Przysługują one każdemu dziecku, niezależnie od wieku i procesu zaawansowania choroby. Przyjazne otoczenie, obecność najbliższych osób, a także godne ich traktowanie pozwalają na szybszy powrót do zdrowia. Dzieci powinny być traktowane z szacunkiem, taktem i wyrozumiałością właściwą do ich wieku. Wszystkie działania personelu powinny sprowadzać się do tego, aby pobyt w szpitalu był dla Dziecka wydarzeniem, po którym pozostanie jak najmniej przykrych wspomnień. Mali Pacjenci mają prawo do tego, aby przez cały czas przebywali razem z nimi w szpitalu Rodzice lub Opiekunowie. Rodzicom, którzy chcą zostać w szpitalu z dzieckiem należy stworzyć do tego odpowiednie warunki. W szpitalu dziecko przede wszystkim powinno czuć się bezpieczne. Dzieci i ich rodzice mają prawo współuczestniczyć we wszystkich decyzjach dotyczących leczenia. Każde dziecko powinno być chronione przed zbędnymi zabiegami diagnostycznymi i leczniczymi. 

 "Generalną zasadą jest przypomnienie o podmiotowości dziecka i o tym, że ma ono prawo do wyrażania własnego zdania we wszystkich sprawach, które go dotyczą. Personel medyczny i opiekunowie są zobowiązani do wysłuchania opinii dziecka i przejęcia jej z należytą wagą. Dziecko musi być właściwie leczone, ale musi być też godnie traktowane"

Październik był ciężki... ponad 50% miesiąca wypełniły nam choroby... Zdecydowanie za długo, za dużo... jak dla mnie limit chorowania wyczerpany... Uziemienie w domu źle wpływa na moją psychikę, frustruje, denerwuje... Ale każdy medal ma dwie strony i podobnie październik... wielkie wydarzenia i wielkie uzieminie... Biorąc pod uwagę mój plan chwili dla siebie każdego dnia... science fiction... A jednak mimo chorobowego zmęczenia zaczęłam regularnie kręcić hulahop (1) po uprzednim wklepaniu serum na rozstępy (4) i zafundowałam sobie 5 dniowe wybielanie zebów (2)... Odkryłam też nowy wymiar pielegnacji skóry twarzy (9) i ciała (3)... tak najzwyczajnie w świecie zapragnęłam czuć się atrakcyjnie... Dla samej siebie, bo męża, to praktycznie nie widuję... W ruch poszły odżywki (12) do paznokci poobgryzanych ze strachu, a na ratunek przybył mi kobiecy niezbędnik Osmozacare (15).

Październik, to miesiąc mego męża, w końcu ruszył z biznesem... trzymam kciuki za jego sukces... snuję swoje plany (11), ale teraz on jest najważniejszy... moje wsparcie, to zajęcie się dziećmi i milczące znoszenie samotności... Konferencja Bliskości (16) to był ostatni moment, gdy mogłam odetchnąć i zebrać myśli... A potem wróciłam do szarej codzienności pełnej żalu i obowiązków... Taki paradoks matki... Choć uziemiona wyciągnęłam kalendarz (14) i zaczęłam wszystko dokładnie planować... By ze zmęczenia nie zapommnieć, by nie przegapić... ale i by się zmobilizować...

Szlachetne zdrowie... każdy powie, że chorowanie jest do bani... Czuczu (8), Kartoniaki (7) pomogły... ulżyły w chorobowej udręce... Próbowałam czytać (5) mądre książki o rodzicielstwie, (6) romanse na kanwach powieści Jane Austen. Wydziergałam kilka zamowień dla bliskich... takich od serca (13)... Edycja limitowana, piękne szydełkowe czapki... 

Szczerze się cieszę, że ten miesiąc się juz skończył... bye bye październik... Hello November!

Nastał czas zmian, czas nowych wyzwań, czas pana Taty... Samotny dla mnie, w biegu dla wszystkich... Kiepsko adaptuję się do zmian, nowa sytuacja choc pożądana na razie paraliżuje mnie i blokuje ruchy... Jakże trudny i zarazem inspirujący czas to jest... Tykający zegar odmieżający nierówne wycinki rzezywositości... Jesienna aura za oknem, eksplozja kolorów, myśi targane wiatrem, depresja czająca się za każdym rogiem...

Kibicuję mężowi memu z całego serca i prawie, że do krwi zaciskam kciuki za powodzenie... Jak kocham go, tak wspieram go, na ile tylko mogę... zagryzam zęby, przełykam gorzkie myśli, gryzę się w język świeżbiący do potoku słów niecenzuralnych i spędzam kolejny dzień samotnie z dziećmi... Dźwigam drewno, palę w piecach, gotuję, sprzatam staram się nie zatracić... Być dla niego i nie zaniedbywać moich ambicji i działań... Wiem, że to jego marzenie się aktualnie spełnia... Ma swoje pięć minut i rodzina choć ważna, to inne rzeczy priorytetowe teraz są... Wiem, że moje potrzeby są na dalszym planie, bo on robi to dla siebie, ale i dla nas... Miesiące planowania, starania... Skumulowana energia, czekanie na maszyny z Brazylii, biznesplan... Szwalnia, drukarnia... Wielomiesięczne zawieszenie w próżni, milion zmiennych niezależnych... Stało się. Druk sublimacyjny pełna parą, wydruk na koszulkach najwyższej jakości...

Patrzę na ukochanego mężczyznę w akcji i snuję plany... Na razie nieśmiało, cichutko... mam pomysły na linię odzieżową dla mamy i córki dla taty i syna... na sukienki, tuniki, bluzy... ale poczekam... niech mój mąż ogarnie się, niech nasza nowa sytuacja się ustabilizuje... Prawda jest taka, że ostatnie tygodnie trudne są i nasze małżeństwo na próbę jest wystawione... praktycznie nie widujemy się... Ja zmęczona, on w twórczym transie... wtulam się w niego choć na te kilka minut nad ranem... Całuję czoło, przeczesuję palcami włosy, otulam kołdrą... Mogę szeptać mu do ucha powodzenia, on zmęczony nie usłyszy... Mogę się frustrować, denerwować, mieć pretensje o wszystko i o nic... Ale przecież jego marzenia są dla mnie ważne, przecież cieszę się jego szczęściem i wszystkiego co najlepsze chcę... Życie pisze różne scenariusze... raz lepsze raz gorsze... różnie się układa, niekoniecznie po naszej myśli... nie zawsze umiem dostrzec wszystkie za i przeciw... Ale gdzieś tam w głębi serca cieszę się.. High hopes.. Wielki przeciąg, otwarte na ościerz wtota możliwości...