Zbigniew Lew -Starowicz to wybitny polski seksuolog, autor licznych książek popularnonaukowych, związanych głównie z zagadnieniami dotyczącymi seksualności. Barwna i kontrowersyjna postać pod ostrzałem feministek i biskupów :) 

W swoim gabinecie przyjmował polityków, biznesmenów, księży, artystów, a nawet pracowników tajnych służb i mafiosów! Jest konsultantem krajowym, prezesem Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, biegłym sądowym, prowadzi prywatny gabinet, wykłada na trzech uczelniach... a przekroczył siedemdziesiatkę... W Sieradzu, skąd pochodzi, nikt wcześniej o seksuologii nie słyszał. Choć w domu Starowicza o seksie mówiło się otwarcie, a ojciec nawet niepokoił się jak w sobotni wieczór jego syn czytał książkę zamiast być na randce, to jednak rodzice mieli nadzieję, że zostanie internistą, ewentualnie kardiologiem, a sąsiedzi współczuli...

"Pan od seksu" to historia najbardziej znanego seksuologa w Polsce, niestrudzonego edukatora rodaków, który przejechał kraj wzdłuż i wszerz, by uczyć sztuki kochania w szkołach, w wojsku, PGR-ach i na tajnych spotkaniach...  Biografia wyjaśnia wiele kwestii związanych z karierą profesora. Wierzący seksuolog z wojskowej rodziny... Pokazuje wpływy Kościoła na seksuologię... Publicznie przyznaje, że w pierwszej książce „Eros, natura, kultura” zgodnie z nauczaniem Kościoła ostro krytykuje masturbację, zaleca leczenie homoseksualizmu i to był błąd. Dziś podkreśla, że zawód lekarza jest tym, który jest ponad narodami, ponad wyznaniami i ideologiami, dla Starowicza od doktryny ważniejszy jest człowiek. "Jestem nie tylko seksuologiem, ale i psychoterapeutą. Nie jestem misjonarzem religijnym, więc nie leczę religią, ale żeby zrozumieć bardziej problemy Katolika, muszę znać też Biblię. Znam też doskonale Koran i jeśli przyjdzie do mnie wyznawca Islamu, a jego problemy seksualne będą związane z religią, będę się mógł posłużyć cytatami z Koranu." Na kolejnych stronach buduje nam się obraz konfliktu Państwa i Kościoła. Starowicz opisuje najdziwniejsze przypadki, o jakich usłyszał na kozetce, anegdoty o pacjentach oraz przedstawia swoje spojrzenie na życie seksualne Polaków w PRL-u i dziś.

"Pan od seksu" to autobiografia napisana lekkim piórem. Książkę czyta się jak spisywane co wieczór wspomnienia... mając poczucie obcowania z kimś szanowanym i jednocześnie skromnym. Książka nie jest nastawiona na skandal, czy szokowanie. Zawód seksuologa chyba każdego gdzieś tam ciekawi... A Starowicz  pokazuje, że seksuolog to " normalny" zawód. Stoicki dystans, profesjonalizm, misja i ogromny takt... taka wizja Starowicza buduje się strona po stronie. Chcecie wiedziec dlaczego Starowicz pokłócił się z Karolem Wojtyłą? Dlaczego zaczął palic fajkę? Co to jest Erekton? Albo czy strychnina na erekcję, to dobre rozwiązanie? Jak o swoim seksie opowiadają kobiety, a jak mężczyźni? Polecam lekturę 

Jak nauczyć dzieci dumy z tego, że są Polakami i jak obchodzić z nimi nasze święta państwowe ? Trudna sprawa... czasy, gdy Polski nie było na mapie są abstrakcją dla mojego pokolenia, a jak wpoić postwy patriotyczne dzieciom XXI wieku? Aby w przyszłości dziecko rozumiało słowa Polak, Polska, patriotyzm, Ojczyzna, należy działać „małymi kroczkami” i metodami dostępnymi percepcji dziecka, najlepiej w formie zabawy i przy okazji pewnych wydarzeń... 11 listopada to dla Polaków, jedna z najważniejszych dat w kalendarzu. Właśnie wtedy obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości. To właśnie 11 listopada 1918 r., po 123 latach zaborów, nasz kraj znów pojawił się na mapie Europy. Odrodziło się państwo polskie. Marzenia pokoleń stały się rzeczywistością. Dla wielu Polaków to dzień zadumy nad historią i okazja do wyrażenia uczuć patriotycznych...

"— Kto ty jesteś? 

— Polak mały. 

— Jaki znak twój? 

— Orzeł biały.

 — Gdzie ty mieszkasz?

 — Między swemi.

 — W jakim kraju?

 — W polskiej ziemi. 

— Czem ta ziemia? 

— Mą Ojczyzną."

Z okazji przypadającego 11 listopada święta odzyskania niepodległości Instytut Pamięci Narodowej wydał edukacyjną grę planszową „Polak Mały” skierowaną do najmłodszych. Poprzez zabawę 48 czerwonymi i białymi kartami, zapoznaje dzieci z polskimi symbolami narodowymi takimi jak flaga, herb i hymn narodowy. Propozycji zabawy jest kilka, dedykowanych różnym przedziałom wiekowym. U nas sprawdziły się puzzle i memo. Vi była zachwycona, bo Mazurek Dąbrowskiego poznała w przedszkolu. Gra jest ciekawą alternatywą dla nudny i patosu tradycyjnych pomocy do nauki historii. Dziecko uczy się przez zabawę. "Polak Mały" to ideale wprowadzenie do rozmowy o Polsce w kontekście obchodzonego dziś Święta Niepodległości. Gra wydana estetycznie, ładne, sztywne karty... choć przyznaję nie jestem fanką tytułowgo Polaka... chłopiec jest narysowany w stylistyce, której po prostu nie lubię :)

Zanim zostałam mamą marzyłam by mieć syna... Od zawsze, chłopiec Viktor i koniec kropka. Mąż próbował wybić mi ten pomysł z głowy, ostrzegając, że jak chłopak wda się w niego, to biada mi... Cóż miał rację... wykapany tata i ten zadziorny charakterk, to też zdecydowanie po moim mężu... Nie ma lekko... bywa ciężko... Gdy na usg poznałam płeć nie bałam się jaka będe matką, bo przeciez już nią byłam... ale wychowanie córki to inna inszość... wychowanie chłopca to nie lada wyzwanie... 

Choć będąc w ciąży czytałam liczne publikacjena temat wychowywania chłopców. Choć panicznie się bałam, że będę popełniać liczne błędy, bo córkę wychowuje sie inaczej... Bo przecież każdy nam powie,że chłopcy to czarna magia, testosteron i same problemy ( no chyba, że grzeczne mamisynki, ale to jeszcze gorzej). Jedno zrozumiałam. Nie wychowuję syna na mężczyznę. Nie muszę, bo on mężczyzną się urodził. Moja rola jest inna... Ważniejsza, trudniejsza... dzięki mojej miłości i naszej relacji Igor może w przyszłości stać się mądrym mężczyzną, dobrym człowiekiem, kochającym mężem i ojcem. Ogromna odpowiedzialność na mnie spoczywa... i strach czy podołam czasem paraliżuje... Miłość matki do syna cierpliwa jest... Odpowiedzialna jest... Bezpieczna więź... to prawdziwe wyzwanie każdej matki... Niski poziom konfliktu dla jego dobra... potwierdzony naukowo wpływ matki na syna... jak mi poszło oceni ewentualna synowa:)

Igor. Mój syn. Mały mężczyzna, który mi ufa bezgranicznie, który co noc drepcze z bidonem do mego łóżka by się przytulić i rano obudzić się u mego boku, o śniadanko o nieludzkiej godzinie sterroryzować... Uroczy chłopiec, który potrafi zatrzymać się, dać buziakia i pobec dalej ot tak po prostu. Każdego dnia wystawia mą cierpliwośc na próbę, gorzej ma chyba tylko kot, którego Igor sobie upodobał i uczynił obiektem wątpliwej czułości... Potrafi mnie wyprowadzić z równowagi i każdego dnia kalejdoskop jakże skrajnych emocji mi funduje. Choć mówić mu się nie chce, potrafi na kilkadziesiąt sposobów wypowiedzieć słowo mama... Zadziorny bardzo, zwinny i sprytny. Wszędzie go pełno... Rzadko się męczy, mało sypia... szczerze nie wiem kiedy jego organizm się regeneruje i skąd on ma tyle energii. Umie powiedzieć NIE i upiera się często bez sensu, a jednak nie mogę powiedzieć, że jego asertywnośc to wada. Ciekawy świata, wszystko musi sprawdzić... Lubi ładne kobiety, duże samochody i dobre jedzenie. Choć bije się z siostrą, potrafi przyjść i przeprosić... Pocieszyć bez słów, gdy wyczuje, że ktoś w duchu płacze. 

Nie słucha mnie, włazi mi na głowę i czas przeciąć pępowinę... podobno, tak twierdzi moja mama... Która wychowała trzy córki i małego, energicznego chłopca o bycie niegrzecznym posądza

Kocham go... Kocham ineczej niż córkę moją kocham... Miłością bezwarunkową, wybaczającą... Wiecej cierpliwości do niego mam i chyba na więcej przewinień przymykam oko. Patrzę w te jego piekne oczy i przepadłam jestem jego... Stanowcza bywam, bo strasznie to trudne, gdy w uszach brzęczy błagalne MAMO... tylko on potrafi mnie tak podejść... Zanim zostalam mamą miałam wizję w głowie, koncepcję jak będę wychowywać dzieci, jaką będę matką... Igor mocno tą wizję zweryfikował. Dziś mam realne oczekiwania... Pokłady miłości, nieskąpienie bliskoći, akceptacja, unikanie nadopiekuńczości... Mój mały synek jest coraz bardziej samodzielny, chcę mu towarzyszyć gdy będzie przedszkolakiem, nastolatkiem, młodym mężczyzną... i chcę robić to mądrze. Podobno aby "dobrze" wychować chłopca matka musi być szczęśliwa, silna, pewna siebie... Uczę się taka być... Uczę się go kochać mimo wszystko, a nie za coś... Bo oto on mój realny syn mnie potrzebuje, a nie moja wyimaginowana jego wizja, czy społeczny twór" prawdziwego mężczyzny" który mam wychować. Poznajemy się, docieramy... i patrzę na mojego syna i myslę sobie fajny z niego chłopiec, ma zadatki na fajnego mężczyznę... oby taki pozostał... i obym ja nie zawiodła...

"Związek matki z dzieckiem jest paradoksalny i w pewnym sensie tragiczny. Wymaga jak najintensywniejszej miłości ze strony kobiety, a miłość ta ma dziecku pomóc wyswobodzić się od niej, aby stać się w pełni niezależnym osobnikiem." Erich Fromm

Oillan to pierwsze emolenty oferujące komplementarną pielęgnację w okresie ciąży i macierzyństwa - dla mamy i dziecka. Seria Oillan Mama przywraca równowagę fizjologiczną oraz wspomaga naturalny system ochronny skóry. Bezpieczeństwo potwierdzone zostało w testach z udziałem kobiet w ciąży i po porodzie, wśród osób z alergicznymi chorobami skóry. Skóra kobiety ciężarnej jest bardzo nieprzewidywalna. Jest zdecydowanie bardziej wrażliwa i częściej reaguje na kosmetyki podrażnieniem lub wysypką. Preparaty Oillan Mama mogą być stosowane już od 8. tygodnia ciąży oraz w trakcie karmienia piersią. Receptury nie zawierają kompozycji zapachowej, barwników, parabenów, posiadają pH fizjologiczne. Najczęstszym problemem, na który narzeka około 80 procent matek, są rozstępy ciążowe. Elastyczność skóry w okresie ciąży poddana jest wielkiej próbie. Zagrożona jest przede wszystkim skóra brzucha. Oprócz rejonu brzucha, rozstępy mogą powstać również na biodrach, pośladkach, udach i biuście... szczególnie jeśli doszło do znacznego przyrostu wagi u ciężarnej kobiety. W pierwszej ciąży regularnie wklepywałam specyfiki dla kobiet ciężarnych, smarowałam brzuch olejem moigdałowym, w drugiej brzuch pojawił się nagle w ostatnim trymestrze i niestety rozstępów nie udało mi się uniknąć...

Jesteście ciekawe kosmetyków Oillan mama ? Napiszcie w komentarzu pod postem jak dbacie o swoje ciało w czasie ciąży? Najciekawszy komentarz nagrodzę zestawem kosmetyków Oillan mama- multikatywny balsam przeciw rozstępom, aktywnie ujędrniający balsam do ciała, żel pielęgnacyjny do piersi. Na Wasze odpowiedzi czekam do 12.11.2014.

W jaki sposób zmotywować dziecko do mówienia? Jak odpowiadać na jego płacz, zgodnie z tym, co sygnalizuje tak, aby zachęcić dziecko do „rozmowy”? Podpowie nam Justyna Korzeniewska w kolejnej odsłonie kampanii edukacyjnej Fisher-Price... Vi zaczęła mówić szybko... Igor wciąż komunikuje się tylko ze mną, bo podobno jest leniwy... Rozumie doskonale wszystko, a używa kilku słów na krzyż... resztę sygnalizuje swoim językiem lub odpowiednio artykułowanym słowem MAMA !

Pierwsze trzy lata życia dziecka to okres najintensywniejszego rozwoju mowy i największy postęp w komunikacji z otoczeniem. Żeby gaworzenie przerodziło się w głoski, sylaby i słowa należy nagradzać i wzmacniać pierwsze wokalizacje dziecka poprzez uśmiech, mówienie do niego lub imitację wydawanych przez nie dźwięków... Rozdźwięk między nazwami wczesnych okresów rozwoju dziecka a tym, co się faktycznie podczas nich dokonuje w aspekcie mowy, wynika z błędnego założenia, że mowa to tylko wydawanie artykułowanych dźwięków – głosek, sylab, słów.

Pierwszą zachętą do mówienia jest interpretowanie płaczu dziecka i odpowiadanie na niego zgodnie z tym, co sygnalizuje. Dzięki temu dziecko odkrywa, że poprzez zabawy głosowe zaspokaja swoje potrzeby. Przełom w mowie dziecka następuje, gdy rozwinie ono zdolność uważnego słuchania i usłyszy przerwy pomiędzy słowami w wypowiedziach dorosłych. Początkowo wypowiada ciągi sylab nie robiąc między nimi przerw. Z czasem dzieli je na dwusylabowe i powstają piękne słowa mama i tata. Przemawianie do dziecka z dobrą dykcją, akcentując przerwy pomiędzy słowami, pomaga mu przyswoić melodię i strukturę języka, zbudowanego ze słów. Można to wzmacniać poprzez zabawy grzechotkami, piszczkami, czy szeleścikami umieszczonymi w zabawkach, ponieważ dziecko korzystając z nich samodzielnie - trącając je przypadkowo i prowokując w ten sposób wydawanie dźwięków, nie robi adekwatnych przerw. Dobrą pomocą w nauce mówienia będą zabawki, które odtwarzają odrębne hasła. Mowa słyszana w otoczeniu to ciąg słów, zlewających się w całość. Trudno wyróżnić z nich „cegiełki” języka. Następuje to zdecydowanie szybciej, gdy rodzic uzupełnia zabawkowe lekcje słownika zabawami w nazywanie. Taka zabawa to piękny dialog między rodzicem a dzieckiem, w którym partnerzy „mówią” naprzemiennie. Wspomaganie tej umiejętności polega między innymi na zabawach z prezentowaniem dźwięków z różnych stron, tak aby dziecko odwracało głowę w ich stronę.

"Pinokio" to jeden z najsłynniejszych utworów, zaliczanych do kanonu klasyki literatury dziecięcej. Postać Pinokia jest archetypem postaci dziecięcej we współczesnej kulturze... Czasem komiczne, a czasem przejmujące przygody drewnianego pajacyka, którego marzeniem jest stać się prawdziwym chłopcem, pokazują dziecku, jak dzięki dobremu sercu i wytrwałości mogą spełnić się najśmielsze pragnienia. Nos wydłużający się z każdym kłamstwem i przemiana Pinokia są zachętą do prawdomówności. Powieść Carlo Collodiego od lat fascynuje czytelników... inaczej odbierałam ją jako dziecko inaczej jako matka... Po lekturze Ekama kłamstwo wogóle nabiera innego wyrazu... a przygody drewnianego pajacyka stały mi się bliższe... bo Pinokio za młodu szczerze mnie irytował...

Książka Wydawnictwa Olesiejuk jest piękna... Ilustracje dotykaja najwrażliwszych zakamarków duszy. Historia drewnianego pajacyka Pinokia, który stał się chłopcem, od lat wzrusza dzieci na całym świecie. Chyba każdy zna fabułę i przywoływanie perypetii drewnianego pajacyja jest zbędna... Ale to wysmakowane artystycznie wydanie książki na motywach powieści Carla Collodiego wzbogacone pięknymi ilustracjami Manueli Adreani bezdyskusyjnie dodaje magii i liryzmu tej ponadczasowej opowieści. Zachwyci zarówno małych jak i dorosłych czytelników. Dzięki nim opowieści te nabrały współczesnej świeżości, magii i barw... Pinokia można nie lubić, moralizatorski wydźwiek może irytować... ale ilustracje... są przepiękne i dzięki nim historia nabiera nowego wyrazu... Sama treść choć mocno okrojona oddaje istotę i gorąco tą ksiązkę polecam.