Paranoidalne Koleją Podróżowanie - PKP
Cóż to będzie post bardzo subiektywny...bo do fanów PKP, nigdy nie należałam... Po prostu nie. Kocham podróże, ale pociąg nigdy nie był moja ulubiona formą transportu... Zanim zostałam mamą preferowałam podroż na stopa, odkąd rodzina nam się powiększyła i mieszkamy na wsi przesiedliśmy się do własnego auta, gdy jadę gdzieś sama ( prawo jazdy czas zrobić...) wybieram Polskiego czy innego busa z wifi, seansem filmowym i kawką... wolę to od możliwości rozprostowania nóg w pociągu, którą to, tak wychwala mój mąż, od autobusów stroniący... W sumie nie ważne jak... ważne byle wyjechać... i tak zdecydowaliśmy się do Krakowa wybrać się pociągiem. Stan techniczny naszego auta pozostawia wiele do życzenia, woleliśmy nie ryzykować... a dzieci podróż pociągiem uwielbiają. Vi jako dziecko trochę pociągiem się najeździła... a ja się już trochę za nią po wagonach nabiegałam... bo nie wiem, jak Wasze dzieci, ale moje jogging po wagonie, zaglądanie do sąsiednich przedziałów i robienie akuku współpodróżnym uwielbiają...
Dlaczego nie lubię PKP? Bo mnie irytuje, bo paradoksalnie niektóre dystanse szybciej można było pokonać przed wojną, bo wiecznie są utrudnienia, opóźnienia i abstrakcyjne sytuacje... Przedział dla matek z dzieckiem niby jest, ale częściej go nie ma, albo zamknięty albo konduktor ma to że go potrzebujesz w nosie...w sumie taki serialowy Lost Room. Bilet niby można kupić online ( super sprawa nie musisz stać w kolejce, stresować się...), ale już ze zniżki rodzinnej nie skorzystasz, bo takiej opcji nie ma... więc czeka cię stanie z tobołami i dziećmi w kolejce... a kasy uprzywilejowanej nie uświadczysz ani fizycznie, ani w mentalności większości Polaków... bo niby czemu matka z dziećmi, tudzież z brzuchem miałaby być obsłużona bez kolejki, równouprawnienia przecież chciałyśmy...
