Czy mój mąż dorósł do roli ojca... trudne pytanie... I chyba tylko on zna odpowiedź... Ale jedno jest pewne... Dzieci kochają tatę z całego serca... kochają i potrzebują... chłoną każdą wspólnie spędzoną chwilę... Pewne jest też, że jak trudne nie byłyby nasze relacje... Tata kocha dzieci... i dla tej ich miłości, ja się jakoś trzymam...

„wszyscy rodzimy się z pustką w piersiach wielkości taty. Nasi ojcowie albo ją wypełniają, albo w miarę dorastania czujemy tę pustkę coraz bardziej...” Charles Martin 

Jutro Dzień Taty...Pomagałam Vi przygotować laurkę, mamy plan podać tacie śniadanie do łóżka... Ale planujemy również odwiedzić Dziadka...czyli mego Tatę... Podobno byłam córeczka Tatusia... Podobno... ale na pewno mam najwspanialszego Tatę na świecie. Zawsze miałam lepszy kontakt z Tatą. Jest dla mnie wzorem mężczyzny, dobrego człowieka... Stoicki spokój, poszanowanie... Zawsze mogłam na niego liczyć... to on tłumaczył mi matematykę, to on nauczył mnie pływać i jeździć na rowerze... To z nim w konspiracji oglądałam przygody Agenta 007, gdy mama była na noc w pracy... Nigdy się nie kłóci, nie krzyczy... to jego dezaprobata najbardziej boli... Wiecie, że przez te wszystkie lata, gdy jestem samodzielna, czy dorosła jak kto woli w każde urodziny, imieniny, walentynki, Dzień Kobiet, czy Dziecka wstaję i czeka na mnie sms od niego? Kocham Cię spełnienia marzeń...Więcej nie trzeba... Ja też Cię Kocham Tatusiu...