Co zrobić, jeżeli twoje dziecko ma zadatki na szalonego naukowca? Oczywiście wspierać:) Oferta wydawnicza jest bogata w pozycje dla małych, ciekawskich świata i mechanizmów nim rządzących. Wspólnie przeprowadzone eksperymenty, to kreatywna zabawa i nauka w najczystszej postaci:)

Z Krakowa wróciłyśmy z długą tekturową tubą przypiętą misternie do plecaka... W tubie kolorowanka XXL od Monumi... Piękna rzecz w rozsądnej cenie, która cieszy oko i wprawia w ruch paluszki. Małe rączki same rwą się do kolorowania. Niby dziewczyński wzór... zamki, wróżki... a  jednak niebanalna kreska. Kolorowanka podłogowa o wymiarach 120/80cm na pewno na chwilę zajmie Wasze pociechy, a pokolorowana ozdobi ścianę. Wielkoformatowa kolorowanka równa się dłuższa chwila wolnego dla mamy:) Niezależnie od płci dziecka, bo kolorowanki dedykowane są zarówno dziewczynkom, jak i chłopcom. Do wyboru mamy 4 motywy: księżniczki, zoo, plac budowy oraz ulice... Obrazki są bogate w szczegóły, ale dzięki dużym gabarytom samej kolorowanki, dziecko nie ma problemu z kolorowaniem drobnych , malutkich obrazków... Z resztą wiecie jak jest... Przeliczając pieniądze wydane na zabawkę na czas zabawy i ilość wolnego czasu mamy, to chyba jedno z lepiej zainwestowanych kilkunastu złotych:)

Piątkowa fotomigawka... ilustracja nieubłaganie upływającego czasu... Kolejny tydzień za nami... dobry tydzień ( pomijając żołądkową wirusówkę) za nami... Bardzo ważny czas w mojej relacji z dziećmi to był... samotny urlop, pełen atrakcji. Wypełniliśmy naszą przestrzeń nowymi wspomnieniami, które dzielimy na trzy... Szkoda, że taty nie było z nami... że nie widział uśmiechu Vi w Muzeum Narodowym, nie oglądał z Igorem zabytkowych aut... nie poszedł sprawdzić, czy nasza kłódka na moście zakochanych wisi... Pogoda nam dopisała, plan wypełniliśmy, zmęczeni możemy dziś wrócić do domu. Nie powiem, że wypoczęłam... ale ten urlop chyba miał inny cel

Z lekkim poślizgiem... krótka relacja z ostatniego spotkania Mam Ekspertek... Ostatnie spotkanie było inne, atmosfera była inna, nowe mamy, nowe miejsce... ale przede wszystkim mój stan ducha odmienny, bo jechałam na spotkanie z Krakowa. Vi pozwoliłam weekend spędzić u koleżanki, a Igor został z prababcią... Martwiłam się czy prababcia da radę, Igor jej nie zamęczy? Myślami wciąż doglądałam syna mego... rozbójnika jedynego i najukochańszego... A spotkanie intensywne i przyjemne... choć na ploty z Alą tym razem czasu zabrakło:) Nowinki, nowości, kreatywne pomysły... mili goście...i nowe powołanie:) Tak! Podczas sobotnich warsztatów odkryłam, że gdybym mieszkała w dużym mieście, tudzież Warszawie otworzyłabym biuro doradztwa designu wnętrz i robiła klientom moodboardy i sampleboardy na zawołanie... Ponieważ mieszkam na wsi, o klientelę ciężko, nie zrealizuję się w tej materii, ale przynajmniej pomysł na kreatywną zabawę z Vi mam:) Serce mi skradły kolorowanki XL od Monumi, bo uwielbiam kreatywne zabawy za rozsądną cenę. Nie od dziś chora jestem na magnetyczne puzzle Mudpuppy... pomacałam, pooglądałam i już wiem, co Vi dostanie pod choinkę... oprócz Magic Jiina i plantacji smoków oczywiście:) Refleksji w głowie kilka mam o postępie techniki i zabawkach dzieci XXIwieku (multimedialne okładki firmy SKAG chyba mnie ciut przeraziły, że do szkoły Vi będę musiała kupić zeszyty z kodem i smartfona z aplikacją do tychże zeszytów...) ... ale to innym razem. Podczas spotkani odbył się również mini wykład fotograficzny blogującego taty Grzegorza Stykowskiego, który, to pan przypomniał mi o formacie rav... który z racji gabarytów poszedł u mnie w zapomnienie... Doszło do bliższego spotkania z golaskami Sonny Angel... To był bardzo udany dzień... i prababcia dała radę i ja byłam w swym żywiole... mimo, że bez dzieci wciąż w kręgu dziecięcej tematyki...

Vi dopadł wirus żołądkowy szalejący po Polsce, więc do jutra jesteśmy na walizkach ( albo raczej plecaku i tobołach)... Nie podjęłam się 8 godzinnej podroży PKP z ewentualnymi żołądkowymi sensacjami... Zostaliśmy u prababci... i gdy Vi odsypiała noc,  ja z Igorem ruszyłam na Centralną 41a:) Bo otóż od dziś do niedzieli potrwa 17. edycja Targów Książki... 4 dniowe święto miłośników literatury to największe tego typu wydarzenie w Polsce. W tym roku przypada już 17 edycja targów, a jej motto brzmi "Kto czyta – nie pyta!". Literackie nowości, konkursy, maratony czytania a przede wszystkim spotkania z pisarzami... Dla najmłodszych przygotowano maraton czytelniczy z Tuwimem, dla zainteresowanych nowymi mediami spotkania z książką cyfrową. Była to dla mnie prawdziwa próba siły charakteru, bo książki kocham i gotowa byłam pieniądze, na bilet powrotny, na nie zamienić... Chodziłam, przeglądałam...obcowałam jak z dziełami sztuki trochę... Wychodzę, z założenia, że książek nigdy za wiele...dziś musiałam jeszcze przyznać że jedna książka w  te, czy we wte, przy ogromnie bagażu, który mam nie robi różnicy... Książki dla chorej Vi zakupiłam, żeby nie zbankrutować zaopatrzyłam się w co ciekawsze katalogi wydawnicze i mogę tworzyć listę książkowego musthave na najbliższy czas... Cóż nowej książki Kominka nie kupiłam niestety, bo szkoda mi było pieniędzy... może Mikołaj mi przyniesie ją pod choinkę... Największy ból, ze nie mogłam kupić wszystkiego, co pragnęłam i że jutro podróż pkp, bo na targach można także wymienić się książkami - oddać te, po które już się nie sięga, a w zamian za to dostać nowe. Wystarczy przyjść na 17. Targi Książki i wziąć udział w jednej z trzech akcji: "Książka za książkę" (Agora), "Drugie Życie Książki" (KBF i bookeriada.pl) oraz "Z półki na półkę" (lubimyczytac.pl). Przynosimy przeczytaną książkę na stoisko akcji, za każdą książkę otrzymamy 1 kupon, a dzięki niemu rabat na dowolną nową książkę u wydawców biorących udział w akcji... cóż szkoda, ze moje zbiory literatury są 550km ode mnie:)

Co roku idę... i co roku obiecuję sobie: nigdy więcej... Kilka zdjęć na krzyż, niewielki format... z roku na rok coraz gorzej, mniej... generalnie niesmak czuję myśląc o WPF... Co nie zmienia faktu, że potem pędzę do Bunkra Stuki i wystawę oglądam... W tym roku było inaczej, bo byłam z dziećmi, bo Vi tłumaczyłam co i jak... Zdjęcia inaczej odebrałam, przez rozmowę z córką oglądaniu towarzyszącą... Każdego roku niezależne międzynarodowe jury w ramach 9 różnych kategorii ocenia prace nadesłane przez fotografów prasowych, agencje, gazety i magazyny ze wszystkich zakątków świata. Tegoroczny konkurs zgromadził 5847 fotografów ze 128 krajów, którzy przedstawili do oceny 101 960 prac... Jakby mniej wojennych krajobrazów w tym roku... można nawet polemizować, że wystarczy do Iraku pojechać i fotkę zrobić, żeby zostać laureatem WPF... A najciekawszą lekcją było dla mnie to, że ja widzę na zdjęciu jedno, fotograf chciał przekazać drugie, a Viki widziało trzecie... sedno...